خواب رود ، به شراشر وجودش از روح و بدن در قبضهء قدرت حضرت حق جلّ و علا خواهد بود ، به حدى كه حتّى از خود غافل و بىشعور مىشود ، و اگر اعادهء روح به بدن نفرمايد ، موت حقيقى خواهد بود ، چنان كه در آيهء شريفه مىفرمايد : ( فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَ يُرْسِلُ الْأُخْرى إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى ) 225 چه بسيار كسانى كه خوابيدند و بيدار نشده تا روز قيامت سر برنداشتند ، پس اميد برگشتن به دنيا دوباره نداشته باشد ، مگر به تفضل جديدى از حضرت حق جلّ و علا به برگردانيدن روح او را به بدن به لسان حال و قال « ربّ ارجعونى لعلّى اعمل صالحا فيما تركت » 226 بگويد . لهذا چون از خواب برخيزد اولا متذكر نعمت اعادهء روح كه به منزلهء حيات تازه‌ايست از حضرت حق جلّ و علا شده ، حمد و شكر الهى بر اين نعمت چنان كه فرموده سجدهء شكرى بر اين نعمت چنان كه حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود ، ادا نموده ، ملتفت آن شود كه چندين هزارها اين خواهش را از او درخواست نموده ، و به غير از « كلّا انّها كلمة هو قائلها » 227 جوابى نشنيده‌اند ، كمال مرحمت از حضرت حق جلّ و علا دربارهء او شده ، كه خواهش او را اجابت فرموده ، و او را دوباره به دنيا ارجاع فرموده ، اين حيات تازه را غنيمت شمرده ، و كمال همت بر آن گمارد كه